سيد محمد جواد ذهنى تهرانى

104

المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)

يا قدر زائد بنا كنند ضمانى در عهده بانى نيست . تنبيه سپس مرحوم شارح مىفرماين : مخفى نماند كه كلمه [ طريق ] مؤنث سماعى بوده از اينرو سزاوار است كه در خبرش تاء تأنيث آورده شده و عبارت [ الّا ان تكون الطريق واسعة ] گفته شود . و سپس در دنبال [ و يأذن الامام عليه السلام له ] مىفرماين : و شرط ديگر آنكه در عمارت و بناء مسجد امام عليه السلام بوى اذن داده باشد كه با وجود ايندو شرط ضمان از عهده بانى برداشته مىشود از اين عبارت مرحوم مصنف چنين برمىآيد كه مقدار زائد از مقدّر شرعى طرق و جاده‌ها را بدون اذن امام عليه السلام نمىتوان احياء كرد ولى در كتاب دروس بطور مطلق احياه زائد را تجويز نموده و فرموده است : كاشتن درخت و ساختن بناء در مقدار زائد از طريق جايز مىباشد . مرحوم علامه نيز در كتاب تحرير وضع و بناء مسجد در قد زائد را تجويز فرموده است . و اين رأى از نظر ما نيز پسنديده و نيكو بوده مشروط به اين كه عادتا در آن طريق احتياجى به آن مقدار زائد نباشد و الّا منع از بنا احسن و پسنديده‌تر مىباشد . قوله : بوضعه فيما لا يصحّ الانتفاع فيه : ضمير در [ بوضعه ] به مسجد راجع است . قوله : بما ينافى الاستطراق : مقصود از [ ما ينافى ] خواندن نماز و اداء عبادات در مسجد بوده و از [ استطراق ] عبور و رفت و آمد مىباشد .